پس وقتى كه آن انوار را آفريد، اينها را در ميثاق قرار داد، پس در طرف راست عرش جا گرفتند.

. و خدا فرشتگان را از نور آفريد پس وقتى كه فرشتگان به اين انوار نظر كردند، امر و شأن اينها را بزرگ شمردند و تسبيح را (از آنها) فراگرفتند و اين مطابق با گفته‏ى فرشتگان است كه در قرآن آمده است: به حقيقت ما (در انتظار اوامر الهى در تدبير عالم) صف كشيده‏ايم. و به راستى ما تسبيح كننده‏ايم،

و آن هنگام كه آدم- عليه‏السلام- را آفريد آدم به سوى اين انوار از طرف راست عرش با دقت نظر نموده عرض كرد: اى صاحب اختيار من! آنان كيستند؟ خداى متعال در پاسخ فرمود: اى آدم! آنها برگزيدگان من و خواص من هستند، اينها را از نور عظمت و بزرگى‏ام آفريده‏ام و از اسمهاى خودم اسمى را براى اينها برگرفتم،

پس عرض كرد: اى پروردگارم! به حقى كه تو بر اينها دارى اسمهاى اينها را به من بياموز،

پس خداى متعال فرمود: اى آدم! اين اسمها نزد تو امانت باشد (كه) سرّ و رازى از راز من است. غير تو نبايد بر آن آگاه شود جز به اذن من،

عرض كرد: پروردگارم قبول كردم. خداوند پس از گرفتن اين پيمان، اسمهاى آنها را به آدم- عليه‏السلام- تعليم داد. و به فرشتگان عرضه كرد، هيچ كدام به آنها عالم نبودند، پس در پاسخ قول خداى متعال كه فرمود: مرا از نامهاى اينها خبر دهيد اگر راست مى‏گوييد،

عرض كردند: منزهى تو! براى ما علمى نيست جز آنچه به ما آموخته‏اى. همانا تو عالم و داراى حكمتى. (آنگاه خداوند) فرمود: اى آدم! فرشتگان را به اسمهاى آن انوار خبر ده، پس وقتى كه اينها را به اسماء خبر داد، فرشتگان دانستند كه اين مطلب (در نزد آدم) به امانت گذاشته شده و آدم به سبب آگاهى از آن، فضيلت و برترى يافته است. سپس امر به سجده‏ى آدم- عليه‏السلام- شدند؛ زيرا كه سجده‏ى ملائكه، فضيلتى براى آدم و عبادت براى خداى متعال بود. چون كه سجده ملائكه، سزاوار آدم بود»

انسان به خاطر وجود گوهرهای گرانبها ئی چون حضرت زهرای اطهر در نزد خداوند برتری پیدا کرد.

حضرت فاطمه (س) سرمشق همه انسانها است

حضرت فاطمه (س) انسان نمونه و معیار و سرمشق برای همه انسانها اعم از مردان و زنان است. عظمت حضرت زهرا در این است که او انسان معیار است  انسانهای بزرگ فراوان داریم اما معیار شدن یک انسان خیلی مهم است

این شخصیت ممتاز برآمده از مجموعه بحرانها بوده است . از زمان تولد تا وفات سراسر در کوران و طوفان بحرانها زندگی کرد و در کودکی مادر را از دست داد. این دختر به عنوان تنها مونس پیامبر به جای اینکه در آغوش مادر مهربان و پدر آرام بتواند احساس امنیت کند با این طوفانها روبرو بود.و پیامبر (ع )همواره ایشان را مادر پدر می نامیدند.

حضرت فاطمه (س)  دعاهایی که می کرد برای خود نبود و برای دیگران دعا می کرد و خود مطرح نبود

پیامبر(ع)فرمودند: ان فاطمة احصنت فرجها فحرمها اللَّه و ذريتها على النار.
فاطمه عليهاالسلام خود را از گناه و آلودگى مصون داشت و متقابلا خداوند نيز او و فرزندانش را بر آتش جهنم حرام ساخت.

فاطمه (س) زن اجتماعي-نگاهي به شرايط اجتماعي جزيرة العرب و نقش و جايگاه زن در چنين جامعه‌اي به خوبي تحول و دگرگوني فرهنگي جامعه عرب پس از ظهور اسلام را در اين حوزه نشان مي‌دهد. زن در جامعه پيش از ظهور اسلام نقشش خلاصه مي‌شد در خانه داري، تولد و تربيت فرزند و حفظ و نگهداري احشام. كمتر زني در عرصه مقوله‌هاي اجتماعي «سياست، اقتصاد، دانش، فرهنگ و ...» حضور داشت. اصولا زن موجود دست دوم و بلكه دست چندم بود!

فاطمه و سياست- فاطمه(س) زني آگاه به شرايط زمان و جامعه خود است. او همه مسايل سياسي جامعه را تحت نظر دارد و از مجراهاي مختلف كسب اطلاع و خبر مي‌كند. در برابر تمامي حوادث جامعه فعال برخورد مي‌كند نه منفعل. او هنگام جنگ با بسيج ساير زنان مهاجر و انصار در دو نقش ايفاي وظيفه مي‌كند: 1- تداركات و پشتبياني رزمندگان اسلام 2- امداد و درمان نسبت به مجروحان و حادثه ديدگان جنگ.

فاطمه و اقتصاد- توليد ثروت و نقش آفريني در بالا بردن سطح در آمد جامعه، سيره ديگري از زندگي دختر رسول الله (ص) است. علاوه بر مزرعه فدك كه بدون جنگ به پيامبر (ص) داده شد، و پيامبر آن را به زهرا(س) بخشيد، تاريخ هفت مزرعه ديگر بنامهاي: 1- عواف 2- ميب 3- حسني 4- مال ابراهيم 5- حايط 6- عوالي 7- صافيه را كه متعلق به حضرت زهرا(س) بوده نام مي‌برد. اين مزارع از اموال شخصي بنام منيريق بود. او از يهوديان بي‌النضير بود كه به پيامبر(ص) ايمان آورد و تمام اموالش را به پيامبر بخشيد تا هرگونه صلاح مي‌داند عمل كند. پيامبر(ص) با آينده نگري اين اموال را به زهرا(س) بخشيد. زهرا در وصيت نامه اي آنها را در اختيار علي(ع) و پس از او به حسن بن علي(ع) و پس از او به حسين بن علي(ع) و پس از او اكبر اولاد نسل حسين بن علي (ع) قرار مي‌دهد.(1) درآمد اين مزارع را از 24 هزار دينار تا 70 هزار دينار نوشته‌اند. جالب توجه اين است كه زهرا(س) با داشتن اين همه اموال، از زندگي فقيرانه و سطح پاييني برخوردار بود. او ضمن استقلال مالي كه در زندگي داشت و علي(ع) در امور اموال او دخالت نمي‌كرد. تمامي درآمد حاصل از مزارع خود را در اختيار علي(ع) قرار مي‌داد تا بين فقرا و مستمندان تقسيم كند و براي خود و فرزندانش چيزي بر نمي‌داشت.

اوج ايثار، ترجيح ديگران بر خود، حساسيت نسبت به وضع معيشتي مردم جامعه خويش، و هم سطح پايين ترين طبقه جامعه زندگي كردن در زندگي اين بانوي بزرگوار اسلام، درسي براي زنان و مردان با ايمان است.